دو شبکه ممکن است هر دو کارمزد پایین و سازگاری با EVM داشته باشند، اما از نظر امنیت یکسان نباشند. سایدچین معمولاً اجماع و اعتبارسنجان مستقل خود را دارد؛ رولآپ برای بخشی از اعتبارسنجی، داده یا تسویه به اتریوم متکی است. از این رو نباید «متصل به اتریوم» بودن را با «ارث بردن امنیت اتریوم» یکسان دانست. مقایسه حرفهای از بررسی منشأ امنیت و امکان خروج در شرایط بحران آغاز میشود.
سایدچین زنجیرهای است که معمولاً با سازوکار اجماع مستقل کار میکند و از طریق پل به زنجیره دیگر ارتباط دارد. اگر اعتبارسنجان آن رفتار مخرب داشته باشند، اتریوم لزوماً نمیتواند اجرای نامعتبر سایدچین را با همان قواعد رولآپ اصلاح کند. امنیت اصلی از اقتصاد و اجماع همان زنجیره ناشی میشود.
در رولآپ اجرای تراکنشها بیرون از L1 صورت میگیرد اما داده یا اثبات مرتبط با تغییر وضعیت به قراردادهای لایه پایه منتقل میشود. نوع اثبات و انتشار داده بر میزان اعتماد به اپراتور اثر دارد. همین وابستگی فنی رولآپ را از زنجیره جانبی مستقل متمایز میکند.
اگر سایدچین متوقف شود، خروج میتواند به وضعیت اجماع و پل آن وابسته باشد. بعضی رولآپها امکان مسیر خروج با داده و قرارداد L1 دارند، اما باید دید این قابلیت در نسخه فعلی فعال است یا خیر. وجود نام Rollup تضمین خودکار خروج اضطراری نیست.
رولآپی که داده لازم را روی اتریوم منتشر میکند مفروضات متفاوتی از زنجیرهای دارد که داده را فقط بین اعتبارسنجان خود نگه میدارد. اگر یک سامانه اثبات اعتبار دارد اما داده را بیرون از L1 ذخیره میکند، ممکن است در دسته معماری دیگری قرار گیرد. برچسب بازاریابی را با جزئیات فنی تطبیق دهید.
سایدچین میتواند به دلیل اجماع مستقل پارامترهای متفاوتی برای هزینه و ظرفیت انتخاب کند. رولآپ نیز از فشردهسازی و هزینه انتشار دسته در L1 بهره میبرد. کارمزد پایین یک لحظه، نشانه برتری پایدار نیست؛ باید در چند دوره و برای تراکنشهای مشابه مقایسه شود.
در هر دو مدل، امکان ارتقا و کلیدهای مدیریتی میتواند ریسک متمرکز ایجاد کند. تعداد امضاکنندگان، محدودیت زمان اجرا و شفافیت تصمیمها مهماند. نباید صرف غیرمتمرکز بودن اجماع را معادل نبود اختیار مدیر قرارداد فرض کرد.
برای مبالغ کوچک و عملیات پرتکرار، هزینه و تجربه کاربری اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ برای دارایی حساس، مدل امنیت و خروج اولویت بیشتری دارد. تصمیم قطعی به نوع برنامه، نقدشوندگی و ریسکپذیری بستگی دارد و با نام شبکه مشخص نمیشود.
سه ستون برای هر شبکه بسازید: منبع امنیت، محل داده و مسیر خروج. سپس کارمزد، زمان نهایی شدن و اختیار ارتقا را اضافه کنید. اگر یکی از این ستونها نامشخص باشد، مقایسه فقط بر اساس سرعت و هزینه ناقص است.
در سایدچین، اگر مجموعه اعتبارسنجان زنجیره دچار تبانی یا اختلال شود، قواعد امنیتی خود آن زنجیره تعیین میکند چه اتفاقی میافتد. در رولآپ دارای داده و سازوکار اثبات معتبر روی اتریوم، بخشی از صحت تغییر وضعیت به قرارداد و داده L1 متکی است. اما اگر پروتکل هنوز در مرحله تمرکز بالای ارتقا یا اثبات باشد، باید محدودیتهای عملی آن را هم لحاظ کرد. برای مقایسه، سؤال کنید چه نوع خطایی را اتریوم میتواند مستقل رد کند و کدام خطا به اعتماد به اپراتور یا اعتبارسنجان نیاز دارد.
برای بسیاری از کاربران، محل اصلی تماس با ریسک شبکه، پل ورود و خروج است. سایدچینی با اجماع مستقل ممکن است از قرارداد یا مجموعه امضاکنندگان برای نگهداری پشتوانه استفاده کند. رولآپ نیز ممکن است پل رسمی با مسیر برداشت وابسته به دوره اثبات داشته باشد. انتخاب تنها بر مبنای نام شبکه این تفاوت را پنهان میکند. باید بدانید در سناریوی توقف کامل تولید بلوک آیا راهی برای اثبات مالکیت و آزادسازی دارایی باقی میماند. این قابلیت برای نگهداری مبلغ بزرگ حیاتی است.
یک زنجیره میتواند تعداد زیادی تراکنش ارزان پردازش کند زیرا برای اعتبارسنجی محدودیتهای متفاوتی تعیین کرده است. سرعت بالا بهخودیخود درباره مقاومت در برابر تقلب، انتشار داده یا خروج اضطراری چیزی نمیگوید. برای سنجش عملی، گزارش هزینه و عملکرد را کنار نمودار اعتماد قرار دهید: چه کسی بلوک میسازد، چه کسی میتواند نتیجه را رد کند و اطلاعات در کجا منتشر میشود. هر سه به اندازه زمان تأیید برای تصمیم سرمایهگذار مهماند.
برخی پروژهها در گذر زمان از مدل سادهتر به اثباتهای فعال و اپراتورهای متعدد مهاجرت میکنند. بنابراین مقایسه بر اساس مقالهای چند سال قبل ممکن است نادرست باشد. تاریخ، نسخه قرارداد و گزارش مستقل وضعیت امنیت را بررسی کنید. اگر برای یک شبکه تنها توصیف نقشه راه موجود است، آن را بهعنوان وضعیت فعال به مخاطب معرفی نکنید. همچنین ارتقاپذیری قرارداد میتواند هم امکان رفع نقص و هم ریسک کنترل متمرکز ایجاد کند؛ میزان دسترسی مدیر باید در ارزیابی روشن باشد.
کاربر علاقهمند به پرداختهای کوچک ممکن است هزینه و سرعت را در اولویت قرار دهد، درحالیکه صندوق یا سرمایهگذار بلندمدت به مسیر خروج و امنیت نگهداری توجه بیشتری دارد. این تفاوت هدف به معنی نادیده گرفتن ریسک در معاملات کوچک نیست؛ فقط وزن عوامل تغییر میکند. برای هر شبکه، سقف مبلغ قابل قبول، مدت نگهداری و مسیر جایگزین خروج را از قبل تعیین کنید. اگر نتوانید مدل پشتوانه توکن و امکان برداشت مستقل را توضیح دهید، بهتر است پیش از انتقال مبلغ بزرگ پژوهش بیشتری انجام شود.
فرض کنید دو شبکه برای مبادله یک استیبلکوین کارمزد مشابه دارند. شبکه اول سایدچینی با اعتبارسنجان مستقل است و شبکه دوم رولآپی است که داده را روی اتریوم منتشر میکند. کاربر باید بررسی کند در صورت توقف تولید بلوک، چه کسی امکان اثبات مالکیت و خروج را فراهم میکند. اگر نتیجه بررسی مبهم باشد، تفاوت هزینه چند سنتی نباید تنها معیار جابهجایی بخش بزرگی از سرمایه باشد.
رولآپها نیز میتوانند در مرحلههای مختلف تمرکززدایی باشند و ادعای امنیت به پیادهسازی وابسته است. سایدچین هم لزوماً ناامن نیست؛ فقط مفروضات امنیتی متفاوتی دارد. مقایسه باید از داوری مطلق و بدون داده پرهیز کند.
برای اجرای ایدههای معاملاتی کانال سیگنال در شبکههای مختلف، کارمزد کمتر را در کنار ریسک نگهداری دارایی بررسی کنید. اگر دارایی باید برای معامله کوتاهمدت از پل عبور کند، زمان انتقال و امنیت بستر ممکن است بخش بزرگی از نسبت ریسک به بازده را تغییر دهند.
برای مطالعه تکمیلی، این موضوعات نیز مرتبطاند: راهنمای لایه دوم اتریوم؛ تعاملپذیری میان بلاکچینها.
اصطلاح در برخی منابع متفاوت به کار میرود، اما سایدچین با اجماع مستقل، تضمین امنیت رولآپ متکی بر L1 را ندارد.
خیر. هزینه به شبکه، نوع تراکنش و وضعیت انتشار داده بستگی دارد.
باید منشأ اعتبارسنجی وضعیت، محل داده و امکان خروج مستقل از اپراتور مشخص شود.
برای ارزیابی «تفاوت Sidechain و Rollup»، فقط به نام فناوری، سرعت اعلامشده یا کارمزد لحظهای تکیه نکنید. معماری فعال، محل داده، سازوکار تأیید، اختیارات مدیریتی و مسیر بازیابی دارایی را در کنار نیاز واقعی خود بررسی کنید. در زیرساخت بلاکچین، مزیت عملکردی زمانی ارزشمند است که مفروضات اعتماد و محدودیتهای آن نیز روشن باشند.
اگر به دنبال دریافت سیگنال رایگان ارز دیجیتال هستید میتوانید عضو چنل ما شوید.